این سواله اینه که اگه 24 ساعت به پایان عمرم مونده باشه چه می کنم؟

نمی تونم به این فکر کنم که خانوادم رو با این همه وابستگی و غصه تنها بزارم.......  می دونم تمام زندگیشون تمامه خوشی هاشون با رفتنم تموم می شه..... و این یعنی من هیچ وقت روح ارامی نخواهم داشت..... به این فکر می کنم که باید چیکار کنم تا کمی بهشون ارامش بدم..... اون ساعتا برام سخت ترین ساعت ها خواهد بود........ شاید باهشون صحبت کنم...... یا براشون بنویسم...... بگم که می پرستمشون و به هیچ چیز در این دنیا وابستگی ندارم..... و فقط وجوده خودشون بود که تونستم شیرینیه زندگیه این دنیا رو حس کنم.....

از خدا می خوام که اون موقع هیچ بچه ای نداشته باشم..... یا اگه دارم اون هیچ نیازی بهم نداشته باشه........ دوست دارم اونقدر دخترم مستقل شده باشه که خیالم از بابت عسلم راحته راحت باشه..... ولی اگه زبونم لال دخترم هنوز اونقدر بزرگ نشده باشه..... و نتونه تصمیماته درستی برای زندگیش بگیره یا تو همون دنیای کودکیش باشه...... از خواهرم می خوام که مثله خودم ازش نگه داری کنه...... اون می تونه جایگزینه خوبی به جای من باشه..... اما دلتنگی از دخترم برام سخترین کاره ممکنه.....!!!

توی تمامه دوران زندگیم سعی کردم کسی ازم دلگیر نباشه......  مطمئنم هیچ کس از دوستانم تا همین امروز هیچ برخورده بدی از من ندیدن......  یا اگه دیدن من تمامه سعیمو کردم که از دلشون در بیارم.....  یا همیشه یه کاره کوچیکی کردم که خوشحالشون کرده باشم.... پس خیالم از بابت رفتارم راحته .....!

از خدا حتما حلالیت میخوام...... من هیچ وقت ادمی نبودم که درگیره حجاب و نماز و دعا و روزه باشم..... همیشه به خوده خدا اعتقاد داشتم.....  اما هیچ وقت به چادر روسری لباس هایی که می خواند ادمو خفه کنند..... یا یه عده ادم تشخیص دادن چون ما مسلمونیم باید اونا رو به تن کنیم اعتقاد نداشتم...! من هیچ وقت نتونستم درک کنم چرا باید  ۳۰ ۳۱ روز پشت سر هم در ۱ ماه روزه گرفت و پدر  معده دل شیکم رو در اورد..... تا بلکه بیاد تشنگان و گرسنگان بیوفتیم......البته با نماز و دعا همیشه موافق بودم.... و اونو تنها راهی برای نزدیکی با خدا می دونم هر چند همیشه و بصورت منظم نمی خونم.....اما خوب خوده خدا می دونه که چقدر نماز خوندن بهم ارامش می ده.....

به خدا یاداور می شم من همیشه بنده ی خوب و شکر گذاری براتون بودم..... بهش می گم که به قیافه و تیپ ما توجه نکنه ما راس راسکی سیدیم.....و جامون پیششون اون بالا بالاهاست.......

شاید ادرس وبلاگمو هم برای خانوادم نوشتم...... شاید براشون جالب باشه من نزدیک به ۱ ساله هر روزه هر روز می نویسم...... و اونا هیچ کدومشون خبر نداشتن......

مامانمو بغل می کنم و می بوبسمش و عطرش می کنم..... ازش می خوام اونم منو ببوسه.... و محکم منو تو خودش فشارم بده.... تا حس کنم بهش نزدیک تر شدم...... بابامو..... و خواهرمو .....

واااااااااااااای خدا نکنه من بمیرم..... من نمی تونم تنها بمیرم......واقعا دلم برای تک تک این ثانیه ها تنگ می شه..... هه... خنده داره اما من اشکم داره در می یاد....

*. هر کی دوست داره این بازی رو انجام بده.... اووووووووم یعنی دعوتتون کردم....!